Μια συσκευή χημικού εργαστηρίου δεν είναι απαραίτητο να παραπέμπει σε μπουκαλάκια, αναδευτήρες και σωληνάκια. Αυτά τα στοιχεία μπορούν να διαταχθούν στον χώρο ώστε να προκύψει ένα αντικείμενο με εμφάνιση λιτή, ανάλαφρη, ενδιαφέρουσα και φιλική προς τον χρήστη· ταυτόχρονα, η διάταξη θα πρέπει να υποστηρίζεται από έναν σκελετό που θα προσδίδει δομική ακεραιότητα στην κατασκευή. Η σωστή λειτουργία του αντικειμένου εξασφαλίζεται περιορίζοντας την παραμόρφωση των οριζόντιων βάσεων για την στοίβαξη των δοχείων (αντιδραστήρων) και τον λυγισμό των κατακόρυφων στοιχείων. Βάσει αυτών των περιορισμών, και με στόχο το χαμηλό βάρος ώστε το αντικείμενο να μετακινείται εύκολα, προκύπτουν δύο κριτήρια απόδοσης M1, M2) του υλικού για την κατασκευή ανάλογα με την ελευθερία που έχουμε στην επιλογή πλάτους και σχήματος διατομής. Όπως είναι αναμενόμενο, τα υλικά που μεγιστοποιούν την απόδοση είναι αυτά με υψηλό μέτρο του Young, E (αντίσταση του υλικού στην παραμόρφωση) και χαμηλή πυκνότητα, ρ. Σε διπλό λογ...